Orlando

13558968_10206769344013679_3512832824704983295_o(1)

Vandaag mijn neefje begraven. Orlando Boldewijn is 17 jaar oud geworden, geen leeftijd om te sterven. Het is een verhaal dat nog steeds in het nieuws is, en het is de vraag wat er met hem gebeurd is. Maar iedereen met een beetje verstand weet wel dat er sprake is van een misdrijf. Daar zijn simpelweg te veel aanwijzingen voor. Maar voor nu is dat speculeren. Ik hoop gewoon dat snel duidelijk wordt wat er precies gebeurd is. Als afsluiting voor iedereen. Alhoewel dit nooit echt afgesloten zal worden, zeker niet voor zijn familie. Al ben ik familie, ik blijf met een vervelend gevoel zitten. Ik heb mijn neefje tekort gedaan.

Een groot gedeelte van mijn leven wist ik niet eens dat ik nog een zusje had, laat staat een neefje. Een bizarre omstandigheid van een gebroken familie. In 2012 kwam ik uiteindelijk in contact met mijn zusje, de moeder van Orlando. En in dat jaar zag ik hen voor het eerst. Mijn zusje en ik delen dezelfde harteloze moeder en dat gaf meteen een band. Met Orlando kreeg ik pas een band bij het volgende bezoek. In hetzelfde jaar ging ik met mijn ex vriendin en haar kinderen op bezoek bij mijn zusje. Het was super gezellig en ik leerde Orlando iets beter kennen.

Op een pleintje gingen we basketballen, wat hij toen leuk vond. Net als ik overigens. We speelden een variant waarbij je vanaf verschillende posities moet schieten. Ik ben over het algemeen iemand die altijd wil winnen, al had ik al een tijd niet gespeeld. Maar het was close, en ik liet hem winnen. Hij was er blij mee en noemde mij oompje, waar ik om moest lachen. En om eerlijk te zijn gaf mij dat een goed gevoel. Sowieso deed hij dat, het was een slimme en vrolijke jongen. 12 jaar oud toen nog maar. En blij dat hij een familielid erbij had, want van mijn kant van zijn familie waren er dat niet veel.

De volgende dag gingen we met zijn allen zwemmen in het Kralingse bos. Zijn moeder had gezegd dat hij eigenlijk niet kon zwemmen, niet echt in ieder geval. En daar komt mijn mooiste herinnering vandaan. Ik had gedronken en was redelijk onder invloed toen ik zag dat Orlando verder het water in was gegaan. En plotseling schreeuwde hij om hulp. Ik rende het water in en zwom er snel heen om hem te helpen. Maar toen ik bij hem was begon hij te lachen, hij had mij voor de gek gehouden. Ik vond het grappig. Ik heb hem terug gepakt door later toen hij het niet verwachte een emmer water over hem heen te gooien. Het was een leuke dag en ik kijk er nog steeds op terug, dacht er vandaag aan bij zijn begrafenis.

Ik kan mij herinneren dat ik in 2012 weg ging en dacht: “ik ga familie zijn voor mijn zusje en haar kinderen” Maar dat is niet hoe het gelopen is. Mijn leven was jarenlang heel erg hectisch en ik sprak Orlando misschien 1 of 2 keer via Facebook. Voor je het weet vliegen 5 jaren voorbij. Ik woonde niet in de buurt en nog meer redenen, maar het is geen excuus. Zeker niet voor iemand die uit een familie als de mijne komt. Zeker hadden we geen jarenlange band, maar mijn zusje en ik hebben wel een unieke connectie wat dat betreft. En ik weet hoe het is zonder familie. Ik had in die 5 jaar meer moeten doen, maar was te druk met mijn eigen problemen. Fast forward naar 2017. Als ik met school begin in Rotterdam en de avond ervoor bij mijn zusje slaap.

Ik had er eerlijk gezegd niet eens over nagedacht. Orlando haalde mij op bij het tramstation. Jezus Christus wat was hij groot geworden ineens. 196m lang was ie toen ik hem zag. “Wat ben je lang geworden!” zei ik verbaasd. We moesten een stukje lopen en praten wat. En tijdens dat moment besefte ik het mijzelf pas. Ik was helemaal geen goede oom geweest en dat gaf mij meteen een bezwaard gevoel. En ik kon voelen dat hij teleurgesteld was in mij, en terecht! Niet dat hij het heel erg liet merken, maar ik voelde het gewoon. Misschien was het meer mijn eigen gevoel en realisatie. Dat ik er eigenlijk niet was geweest voor die jongen. En dat is iets wat mij bij zal blijven.

Ondanks dat hij teleurgesteld was hadden we op weg naar het huis van mijn zusje toch een leuk gesprek. Ik zei dat ik onder de indruk was van Rotterdam, was er zo lang niet geweest en werd er aan herinnerd hoe ik van de stad hield. Volgens Orlando was het de mooiste stad in het land en ik was het met hem eens. Net als ik was hij niet van de oude binnensteden. We hemelden Rotterdam op en ik moest lachen toen hij zei: “ik ben blij dat de 2de wereldoorlog een dingetje was” doelend op de structuur van Rotterdam, gevormd door bombardementen in de oorlog. Ik weet nog dat ik zei: “wees maar blij dat je toen niet leefde” Tijdens het hele gesprek voelde ik mij ongemakkelijk. Gewoon omdat ik wist dat ik gefaald had. Eenmaal bij mijn zusje aangekomen ging hij weg. Logeren bij een vriendin omdat ik bleef overnachten en in zijn bed ging slapen.

Mijn zusje liet mij die avond wat van zijn gedichten lezen, enigszins bezorgd. Een gedicht ging over de dood, waar ze zich zorgen over maakte. Maar het was een prachtig gedicht, zeker niet van iemand die suïcidaal was. Meer de notities van een jonge filosoof. Ik was er van onder de indruk. Die nacht heb ik weinig geslapen in zijn bed. Hij had Mario Kart aan laten staan in zijn kamer en ik heb wat scores verbeterd. Ideeën in mijn hoofd hoe ik hem misschien ooit zou verslaan in dat spel. En vol met gedachten over hoe ik mijn zusje en haar kinderen teleurgesteld had. Ik moest de volgende dat presteren, een toelatingstest doen. Maar ik deed geen oog dicht, wetend dat ik mijn familie die mij hard nodig had gehad eigenlijk in de steek had gelaten. Met mijn zusje en haar 2 andere kinderen kan ik dat misschien nog goed maken. Maar met Orlando niet, want hij is gestorven. Misschien als ik zelf ga kan ik hem zien in het leven na de dood en sorry zeggen.

Ik had nooit gedacht dat hij er niet meer zou zijn, wie denkt zoiets over een jongen van 17? Ik zal zeker in het hiernamaals mijn excuses aanbieden, maar wil het hier ook doen. Sorry Orlando, dat ik er niet meer voor je geweest ben. Namens mij wil ik hier ook meteen mijn schaamte uitspreken voor de rest van mijn familie. Mijn tante en nichtje zijn op jouw begrafenis geweest. Maar jouw overgrootoma en oma waren er niet. Net als velen van jouw neven en nichten, tantes en ooms. Namens hun bied ik jou mijn excuses aan. Maar wees er trots op dat van de kant van jouw vader er wel veel familie was. Dat jouw begrafenis erg druk bezocht werd met mensen die van jou hielden. En mijn respect gaat uit naar alle mensen die hebben geholpen met inzamelen om jou een mooi einde te geven. Een einde in deze wereld, want ik geloof dat jij nu op een mooiere plek bent.

Ik ben dankbaar dat ik bij jouw afscheid mocht zijn. Dat ik jouw kist mocht dragen en samen mocht zijn met alle mensen die van jou houden. Rust zacht mijn neefje, je wordt gemist.

Advertenties

6 gedachten over “Orlando”

  1. Aangrijpend! Mooi om zo een inkijkje te krijgen in je eigen gevoelens. Ik hoop dat je je voornemen om meer contact te houden met je zusje en haar andere kinderen kunt waarmaken. Maar laat je niet teveel leiden door schuldgevoelens, dat is niet helpend. Sterkte!

    Like

  2. Prachtig bericht! En tot de dag van vandaag leef ik met jullie mee . Heb Orlando zelf niet gekend maar sinds de dag dat ik een foto van hem heb gezien voelt het alsof dat nog moet komen . Dear Orlando my Beautiful angel in heaven .

    Like

  3. Lieverd (Wes),

    Huilend lees ik jou bericht.
    Ik heb hem in mijn WhatsApp van mijn dochter Zenna gekregen.
    Orlando was nog maar net in haar leven verschenen toen hij zomaar weer verdween. Wat een hartverscheurende gebeurtenis! Toen… Èn nu nog!!!
    Jou verhaal is prachtig en zo oprecht. Wat een kracht om dit naar buiten te brengen en in mijn ogen best wel heel ‘Orlando like’ al heb ik hem niet gekend.
    Wat mooi Nancy dat je zo mooi reageert!
    Ik (for one) heb heel veel respect voor deze aangijpende persoonlijke brief en voor jullie als broer en zus, oom en tante, vader en moeder, als mensen! Maybe one day we will meet…
    One Love
    Shiva Maniotidis-Spaarenberg

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s