Het nieuwe… Nieuwe… NIEUWE begin.

time

Damn! het leven valt niet mee soms. Sterker nog, het is gewoon moeilijk soms. Ik heb wat keuzes moeten maken. Het laatste jaar is best moeilijk geweest. Ik ben door het eerste jaar van de opleiding gegaan. Opleiding en stage moet ik zeggen. En het is vooral positief geweest wat dat betreft. De opleiding is: ervaringsdeskundige en BGE op mbo4 niveau. En op zich is dat best te doen. Ik ben begonnen in Rotterdam, maar later overgestapt naar Utrecht. Dit was alleen omdat het UWV niet de volledige reiskosten vergoed. Dus naar Rotterdam reizen leverde een financiële balans op die niet vol te houden was. Op zich heel jammer, want de klas in Rotterdam was best leuk. Maar op zich is de klas in Utrecht ook best goed.

Mbo4 is best te doen, ben ik slim genoeg voor. De stof die onderwezen wordt is soms saai en veel “uit het boekje”, maar er zitten best dingen tussen die kunnen bijdragen aan mijn benodigde vaardigheden als hulpverlener. Alhoewel ik mij op sommige aspecten meer ontwikkeld voel als sommige van mijn klasgenoten, kan ik wel zien dat veel van hun weer verder ontwikkeld zijn als mij. Ieder zo op zijn eigen gebied. De opleiding is meer dan alleen dat, het is een leerweg voor de studenten. En iedereen heeft iets anders te leren. Al met al is de opleiding geen probleem. Mijn problemen komen ergens anders vandaan.

Dit hele jaar had ik een nieuwe vriendin. Een knappe vrouw met een kind, vanaf het begin klikte het beter dan ooit. Sowieso zit er in relaties een stijgende lijn. Net als in de vorige 2 relaties heeft ook zij een kind, waar het goed mee klikte overigens. Om alles nog beter te maken heb ik in dit jaar ook nog een betere woonruimte gekregen. In plaats van het kleine kamertje dat ik voor 450 Euro huurde, heb ik nu een anti-kraak woning gekregen. Minimaal 5 keer zo groot, geweldig of niet? Wtf heb ik nog te klagen? Ik ben erop vooruit gegaan qua: woonruimte, daginvulling, contacten, relatie enz. Gewoon in het algemeen is mijn leven enorm vooruit gegaan. Maar toch ben ik nu vast gelopen… Waarom?

Nou ja het begon met de dood van Orlando. Daar had en heb ik heel veel moeite mee. En eigenlijk kan ik met dat gevoel op weinig plekken terecht. Mensen hebben zoiets van: het leven gaat door, en dat gaat het ook. Met mijn zusje, zijn moeder, kan ik er goed over praten. Maar zo vaak zie ik haar niet. Het klinkt misschien dom, maar ik voel mezelf waardeloos dat ik er niks aan gedaan heb. Ik had Roy best van de wereld kunnen helpen. Niet dat dat iets had opgelost, en is zeker geen goed idee. Maar gevoelsmatig voelt het zo. Ik heb met de media gepraat en geprobeerd er iets van te maken. Maar ik voel mij nog steeds schuldig naar Orlando, dat is iets waar ik zelf iets mee moet.

Verder is het “gezinsleven” met mijn nu ex vriendin niet iets wat ik trek. Ik heb een geschiedenis van kinderen van anderen opvoeden. En ik weet nu dat het niet werkt. Om verschillende redenen. Een van de voornaamste redenen is dat ik niet eens zeker weet wat ik nou wil. Zeker is een gezinsleven fijn, maar dat alleen werkt niet voor mij, ik heb ook spanning nodig in mijn leven. En dat heeft soms hachelijke situaties opgeleverd. Na een fijn weekend met mijn ex vriendin en kind ging ik weer terug naar mijn eigen plek. Om te drinken en high te worden en in een toestand te komen die balans brengt aan het saaie gezinsleven.

En dat levert gekke situaties op. De plek waar ik woon is namelijk ook een hangplek voor hangjongeren en drugsdealertjes. Die geen enkele rekening houden met de omgeving en mij soms wakker maakten. En dat is een fout. Ik ben opgegroeid in de bajes en tbs en kom voor mijzelf op. Op een onredelijke manier als het moet. Einde van het verhaal win ik, hoe dan ook. In het verloop van het jaar is dit verschillende keren op het randje gekomen. Dat wil zeggen dat mensen die overlast veroorzaken het idee hadden dat ze mij konden intimideren. Wat ertoe geleidt heeft dat ik mijn punt moest maken. een aantal keer ben ik met een mes naar buiten gelopen om ze weg te jagen. Wat een enorme indruk maakt natuurlijk. Zeker omdat mensen kunnen zien dat ik het meen. En dat is niet de bedoeling natuurlijk, zeker niet als hulpverlener. Maar in het algemeen niet.

Ik wil niet vast komen te zitten, ik wil niemand iets aandoen. En ik snap die jongens ook wel, maar ja. Ik snap mezelf ook. Ik probeer een goed persoon te zijn, maar sol niet met mij! Uiteindelijk als ik de dag erna erover nadenk besef ik mij dat dit niet goed is. Zeker niet als hulpverlener. Hoe kan ik mensen vertellen hoe ze hun leven op orde moeten krijgen als ik de avond ervoor met een mes wat tuig achterna zit? Dat kan niet! Het is hypocriet en het hoort niet. Ik krijg veel vertrouwen van mensen en talloze kansen. Hoe zwaar zou ik ze beschamen als ik weer vast zou komen te zitten. Zeker om onzin als dat… Ruzie met domme jongeren, die denken dat ze stoer zijn. Nou ja zo stoer zijn ze niet meer als ze te maken krijgen met een mafkees als ik kan zijn. En gek genoeg geeft dat enige bevrediging, al is het maar even.

Al met al werd alles te veel. En moet ik nu weer evalueren. Wat is het probleem? Laat mij een opsomming maken: een probleem is de dood van Orlando en alles wat dat meebrengt. Daar moet ik mee leren omgaan. Het 2de is mijn familie situatie: ik moet leren accepteren dat mijn zusje en een paar neven, nichtjes en tantes/ooms alles is waar ik mee moet dealen. Ik moet accepteren dat mijn moeder en haar compagnie wegkomt met mijn nare opvoeding vol geweld en misbruik. Ik moet accepteren dat het in relaties moeilijk is. Dat je van iemand kunt houden, maar dat diegene je toch zo aan de kant kan zetten als het hun uitkomt. En ik moet leren dat het gezinsleven en het opvoeden van iemand anders zijn kind niet mijn ding is . Misschien met mijn eigen kind ooit wel? Wie weet? Ik moet leren dat mijn rol in het leven veranderd is, dat ik soms de andere wang moet toekeren. Ik ben niet meer op straat, in de bajes of tbs, ik kan niet altijd de alfa uithangen.

Al met al is dat genoeg. Ik heb besloten het 2de jaar van de opleiding uit te stellen tot volgend jaar. Eerst tijd om mijn zaken op orde te krijgen. De vraag is alleen of het UWV daarin meegaat, want verder vind iedereen het een goed idee. Het is te veel geworden even. En dat is ook oke, ik heb er zeker geen problemen mee dat toe te geven of uit te leggen. Als ik dit werk doe wil ik het wel serieus doen, niet hypocriet zijn. Op zich heeft niemand er negatief op gereageerd. Inmiddels is zoals gezegd de relatie beëindigd, wat ik totaal niet had zien komen. Maar ook dat is wat het is, hoe pijnlijk ook. Ik doe wat ik moet doen. En ik had in het verleden veel moeite met dingen loslaten, nu ben ik daar beter in. Maar het blijft moeilijk. Ik voel mij heel vaak alleen, ik heb wel een groep van geweldige mensen om mij heen. Maar in de liefde voel ik mij vaak alleen, en heb dat vaak gevoeld.

Mijn zusje is een uitzondering wat dat betreft. We hebben dezelfde achtergrond en we houden onvoorwaardelijk van elkaar. Hoe dan ook. Ik weet dat er een aantal mensen zijn die van mij houden en mij steunen, ik voel dat ook wel. Maar in een relatie is er altijd een tekortkoming. Misschien ligt dat meer in mezelf en komt dat nooit. Is het gewoon een blijvend bijproduct van het verleden? I dont know, ik denk dat het mogelijk is. Ik geloof nog steeds in het geluk in de liefde, maakt niet uit hoeveel teleurstellingen er nog komen. Maar dat is een ander verhaal…

Het is nu een kwestie van mezelf in de best mogelijke staat te krijgen. Allereerst voor mezelf. Maar als ik in dit werk en het leven verder wil is dat ook belangrijk daarvoor. Als ik iemand advies geef wil ik dat dit goed overkomt. En dat ze iemand zien die dat advies uitstraalt als persoon. Niet een of ander half beest dat niet met zijn emoties en het leven om kan gaan. Want mensen helpen geeft ook een bepaalde verantwoordelijkheid. Ik ben zelf teleurgesteld door talloze hulpverleners, en dat is niet iets wat ik zelf wil nadoen. Ik ben liever geen hulpverlener dan een falende.

Maar dat is oke. Ik geef mezelf de tijd om dingen aan te pakken. Zodat ik kan leren en anderen er later misschien iets aan hebben. En dat klinkt allemaal heel erg zweverig. Alsof ik zo,n bekeerd kereltje ben dat nu ineens mensen wil helpen. Maar zo is het niet! Ik ben slecht geweest, en nog soms. Ik hou van actie, van geweld soms, van drama. Als het moet kan ik zo gek zijn als je wilt, gekker dan je denkt. Maar moet het? Wil ik het? Eigenlijk niet. Ik wil graag iemand worden die mensen met problemen als mij het juiste advies kan geven. Die een voorbeeld kan zijn voor de gekste mafkezen. Zonder dat ik roomser dan de paus lijkt. En die Wesley… Die ben ik nog niet. Maar ik wil hem wel worden, en ik ga eraan werken.

En die tijd ga ik nemen nu. Een nieuwe periode is aangebroken. Compleet met nieuwe mensen en situaties… Zoals dat altijd gaat. Ik hoop dat ik weer genoeg geleerd heb en overal vooruitgang in kan maken. Maar weet eigenlijk wel dat dat zo is. Soms moet je een stap terug doen om er 2 vooruit te maken. Wat je vooral moet doen, volgens mij in ieder geval… Is eerlijk zijn. En als ik eerlijk ben moet ik nu een stapje terug nemen. Falen om het weer te proberen, is niks mis mee. Ik schaam mij niet om te falen, ik heb sowieso weinig last van schaamte. Wat ik wel weet is dat ik de weinige speciale mensen om mij heen soms test. En dat is lastig, maar ik voel mij er geweldig bij dat de mensen die er al even voor mij zijn er blijven. De mensen die belangrijk voor mij zijn, die zijn op 1 hand te tellen. Misschien zelfs 2. Maar ze zijn er wel door dik en dun. En dat is heel veel waard!

Zoals ik al vaak gezegd heb en zeg tegen mensen: mijn leven is al een succes! Niet veel mensen die meegemaakt hebben wat ik heb meegemaakt heb zijn in mijn situatie. Zelfs al wordt ik niks meer dan een nietsnut die op de bank hangt, drinkt en video games/youtube doet… Dan zelfs ben ik al een succesverhaal. Voor mezelf in ieder geval. Ik weet dat er mensen zijn die meer van mij verwachten. En daar zal ik ook zeker mijn best voor doen. Maar ik voel mij niks verschuldigd naar de maatschappij ofzo. Ik doe wat ik probeer te doen ook niet om iets aan de maatschappij te bewijzen. Ik doe het puur omdat dit mijn gevoel is en ik dit als mijn levensdoel zie. Ik heb totaal maling aan het oordeel van de menigte. Betekent niks voor mij 😉

Ik ben een kind zonder moeder en vader geweest. In de steek gelaten door zijn familie, door de maatschappij zelfs. Totaal alleen op de wereld geweest en mij zo gevoeld. Ik weet nu dat ik niet totaal alleen meer ben, ik zie zat liefde om mij heen. Onvoorwaardelijke liefde zelfs. Sterker nog, als ik dat in een partner vind ben ik vrij compleet! Ik waardeer de mensen in mijn leven: Nancy,Orlando,Jose,Fred,Rene,Boogie,Bauk,Jos,Ruud,Marciano,Romeo,Catharinus,Shevany,Robin,Lazaro,Niko,Patrick, Annelies,Marion en nog wat anderen die ik misschien vergeet. Dit is mijn “familie” mensen die mij steunen door wat er tot nu toe geweest is. De rest boeit niet voor mij. Ik leef mijn leven niet om een goed oordeel van de maatschappij te krijgen. I dont give a fuck 🙂

Zie dat lijstje? Zijn 17 mensen en dat is niet veel. Sommige zijn familie via bloed en anderen zijn “vrienden” maar eigenlijk ook op een manier familie geworden, bij gebrek aan een bloedfamilie. Dat is een lijstje van mensen die weten wie ik ben en van mij houden, wat ik ook gedaan heb. Ik heb misschien geen moeder,vader,oma,opa etc die van mij houden. Maar ik heb veel meer dan veel anderen. En daar ben ik blij om. Ik hoop dat ik deze mensen in de toekomst blij kan maken. Blijer in ieder geval. Ik wil ze sowieso bedanken, ze geven mij inspiratie en de motivatie om door te gaan op dit pad.

Want door ga ik sowieso, met wat voor fouten dan ook. En hoe verrot de maatschappij ook lijkt. Want die lijkt vrij verrot om eerlijk te zijn. In die nare wereld vol haat en onbegrip, onverschilligheid en idioten. Ik ga gewoon door op mijn missie om mezelf te verbeteren en anderen te helpen als ik kan. Ook al faal ik nog 1000 keer. Ook al heeft een ieder een oordeel over mij. Ik ben niet te stoppen! Nooit 🙂

Maar dat pad vraagt wat tweaking, de boel weer even onder controle krijgen. Dus dat begin ik nu met een stapje terug qua school enzo. Ik heb een maand of 6 om dingen aan de gang te krijgen. En zal een beroep doen op mijn vrienden/familie, twijfel er niet aan dat ze mij zullen steunen. Een nieuw,nieuw,nieuw,nieuw begin. Iedereen verdient een 2de kans? Is vaak niet waar de praktijk op uitkomt. Maar ik verdien een 10de kans desnoods, al is het maar een kans die ik mezelf geef. De maatschappij hoeft mij die niet te geven, die neem ik zelf wel 😉

Ik hoop ik dat deze post ooit als een voorbeeld kan gebruiken. Zo van hoe ik mijn demonen overwonnen heb. Hoe dan ook niemand kan mij verwijten dat ik niet “echt” ben en niet eerlijk ben. Dat is belangrijk denk ik. Eerlijk zijn over wie je bent en wat je fout hebt gedaan. En de mensen waarderen die van je houden. De rest boeit er niet heel veel toe 🙂

Tijd voor een nieuw,nieuw,nieuw begin 🙂 ❤

Advertenties

2 gedachten over “Het nieuwe… Nieuwe… NIEUWE begin.”

  1. ❤️Ik geloof dat het je gaat lukken☺️
    Ben ontzettend trots op alles wat je al heb bereikt en hoe dan ook wij zullen er altijd voor je zijn❤️❤️❤️

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s