Terug in de Pompekliniek

wwwopac

Gisteren was ik na een jaar of 5 weer terug in de Pompekliniek. Dit keer niet als tbs’er terug van verlof, of voor een gesprek met een behandelaar. Maar als ervaringsdeskundige, om voorlichting te geven aan een groep vrijwilligers. En voorafgaand een rondleiding voor een collega van mij. Wat een aparte ervaring was dat. De meeste tbs’ers uit mijn tijd waren al lang weg. Vrij of overgeplaatst naar een andere kliniek. Op de gang naar de werkzalen kwam ik er 1 tegen die er nog zat, op de longstay afdeling. Hij was blij om mij te zien, en ik moet zeggen dat ik het ook wel leuk vond. Ik had hem al effe niet gezien, maar ken hem al 17 jaar. En ik had makkelijk in zijn situatie kunnen zitten.

Een aantal personeelsleden kon ik nog wel. En de meesten waren best enthousiast om mij nu op deze manier te zien. En dat is mooi, zo hoort het ook. Ik ben er ook best trots op dat ik op deze manier kon terugkeren. Er waren er maar 2 die wat minder reageerden. 1 ex bewaarder die nu als sociotherapeut werk was zichtbaar ontdaan door mijn bezoek. Ik geloof dat ik hem ooit bedreigd had ofzo. Iets wat ik al lang heb losgelaten, maar hij nog niet kennelijk. Ik vind het kinderachtig, maar ergens kan ik het ook begrijpen. Ik was geen makkelijke patiënt, voor sommigen een nachtmerrie zelfs. Maar die tijden zijn al lang voorbij.

De 2de vreemde ervaring was met een vrouw die ik helemaal niet kon. Maar die reageerde met: “ohh jij bent van dat boek?” Waarop ik vroeg of ze het gelezen had, maar dat had ze niet. Ze kon alleen mijn verhaal en wist er niet goed mee om te gaan, doet er ook verder niet toe. Ik weet dat mijn boek niet voor iedereen positief is geweest. Maar ik denk wel dat sociotherapeuten er iets aan zouden kunnen hebben. Maar als ze er door beledigd willen zijn is dat ook oké. Ik verbaasde mij wel over de enorme televisies die tegenwoordig op ieder kantoor hangen, om boodschappen door te geven. Een beetje verspilling van belastinggeld naar mijn idee, iets wat ik de directeur later nog moest zeggen. Ik kon het niet laten.

De vreemde ervaringen winnen het echter niet van de positieve feedback die ik van de meeste personeelsleden kreeg. En dat gaf mij een goed gevoel. Na de rondleiding sloot mijn werkgever aan en woonden we een vergadering met vrijwilligers bij. Hierbij kon ik mijn perspectief op vrijwilligers en hun contact met tbs’ers laten horen. En iets vertellen over mijn eigen ervaringen op dat gebied en de tbs in het algemeen. Het was een zeer leerzame bijeenkomst over rolverdeling en afstand en nabijheid e.d. Mijn oude vrijwilliger was er ook, iemand waar ik zeer veel aan heb gehad.

Mijn vrijwilliger was van het meditatiecentrum Jewel-Heart in Nijmegen. Hij heeft mij door de jaren heen eens per maand meditatieles gegeven en enorm geholpen. Ondanks dat ik hem als een vriend zag had ik nooit zijn nummer en/of toegang tot zijn leven. En dat is maar goed ook. Want ik heb daarna ook mindere tijden beleefd. Afstand en nabijheid is een dingetje in de hulpverlening, iets waar ik zelf ook nog het een en ander in moet leren. Het is iets lastigs waar vrijwilligers mee moeten dealen. Maar wel noodzakelijk, de mensen in de tbs kunnen namelijk ook een mindere kant hebben. En als het minder gaat dan wil je misschien niet dat ze je adres hebben of persoonlijke informatie.

De vrijwilligers zijn wel erg belangrijk, vooral als een onafhankelijk persoon waar de tbs’er mee kan praten. Iemand die geen rol in de behandeling heeft en waarbij je vrijuit kunt praten. In het contact met personeel moet je op je woorden letten en kan alles wat je zegt invloed hebben op je behandeling. Daarom is het fijn iemand van buiten het systeem te hebben om mee te communiceren. Voor mij was dat de geestelijke verzorging, maar ook zeker mijn vrijwilliger. En alhoewel ik het ooit vreemd vond dat ik zijn nummer niet mocht hebben, begrijp ik het wel. Na mijn vrijlating ging het even niet goed en was ik in alle staten. En voor de bescherming van de vrijwilliger en zijn omgeving was het goed dat hij daar niet mee te maken kreeg. Zou erg ingewikkeld zijn.

Al met al was het een mooie ervaring, waar ik erg dankbaar voor ben. Ik heb mogen ervaren hoe het van de andere kant is en kunnen voelen dat er zeker hulpverleners zijn die mij succes gunnen. Mijn collega heeft de kliniek eens kunnen zien en het perspectief van de vrijwilliger. Zeer leerzaam voor iedereen. Zelf loop ik stage bij een ambulante hulpverlener, maar ervaringsdeskundigheid wordt steeds breder ingezet. Maar in de Pompekliniek (nog) niet. En dat zou wel goed zijn, maar tegelijkertijd ook erg ingewikkeld. Hoe raar zou het zijn als ik daar ineens als collega rond zou lopen? Ik denk wel dat het goed zou zijn, het gebeurd al wel in de verslavingszorg, psychiatrie e.d. Maar nog niet in de Pompekliniek, misschien in de toekomst.

Ik hoop het, want ervaringsdeskundigen kunnen een unieke bijdrage leveren aan de zorg. Ze komen immers uit de praktijk en hebben een ander zicht op de hulpverlening. Zelf zou ik nooit in een tbs kliniek kunnen werken, daarvoor sta ik nog te veel aan de andere kant. Maar wie weet wat de toekomst brengt. Ik ben in ieder geval dankbaar voor de ervaringen en positieve feedback. En trots op mezelf en de weg die ik kan bewandelen. En ik hoop dat er meer ex tbs’ers iets positiefs met hun verleden kunnen doen na hun tbs. Want uiteindelijk ies dat iets moois.

Advertenties

Racisme, groter topic dan ooit

merge_from_ofoct (1)

We gaan weer richting December in Nederland, en dat betekent weer naar de zwarte Pieten discussie. Iets waar ik mij normaal niet mee bezig houd. Ik durf te zeggen dat ik niet racistisch ben, alhoewel ik mij er sporadisch misschien wel schuldig aan kan maken. Hierover later meer. De reden dat ik er nu wel over blog: het is een groot topic dit jaar, vooral in Amerika. En zoals iedereen inmiddels wel zal weten, wij doen alles na wat ze daar ook doen. Van ontspoorde gender discussies tot politiek. Oh het door (social) media komt of door films, je zou bijna denken dat we geen eigen identiteit meer hebben. Rammstein beschrijft dit goed in hun nummer “Amerika!” Ik probeer zo veel als ik kan de media te vermijden, maar dit is vrijwel onmogelijk. En door de interesses die ik heb, krijg ik veel mee wat er in Amerika gebeurd. En zie ik het overwaaien hierheen. Nog niet zo extreem als het daar is, en ik hoop dat we dat kunnen vermijden.

Een groot verhaal in Amerika is de NFL (National Football League) Om een of andere reden zingen ze daar voor elke wedstrijd het volkslied, waarbij de spelers geacht worden rechtop te staan met de hand op de borst. Ik geloof dat het vorig seizoen was dat een van de spelers iets anders deed. Colin Kaepernick, stond niet rechtop, maar ging op 1 knie tijdens “A star spangled banner” Dit zorgde voor de nodige onrust, respect voor het volkslied moet je hebben. Respect voor hen die gestorven zijn voor het land! Raar volk die Amerikanen, zo nationalistisch. Colin gaat op een knie om aandacht te vragen voor racisme. Het ging eerst voornamelijk om politiegeweld tegen donkere Amerikanen. Iets wat in Amerika een groot probleem is. Inmiddels volgen veel spelers het voorbeeld van Colin Kaepernick en is het een grote discussie geworden. Zelfs Trump bemoeid zich ermee.

De discussie gaat overigens vooral over het volkslied, en minder over racisme. Maar in de basis is het wel duidelijk dat er een onderliggend probleem is. Misschien had Colin een andere manier moeten vinden, of misschien ook niet. De Amerikanen slaan er wel in door. Overal, van Youtube comments tot op Facebook, het gaat vrijwel meteen over racisme. “White privelige”, kom je vaak tegen, ik heb het zelfs naar mijn hoofd gesmeten gekregen. In een discussie die totaal ergens anders over ging maar dit terzijde. Maar ik begrijp het wel ergens, vooral na Donald Trump’s campagne. Met dat idee om een muur te bouwen om Mexicanen buiten de deur te houden, het inreisverbod voor moslims. En het redelijk recente slavernij en apartheids-verleden dat ze hebben. Niet zo heel lang geleden werden zwarten er nog openlijk als tweederangsburgers behandeld. Of komen agenten die een donkere jongen doodslaan er vanaf met een waarschuwing. Ja racisme bestaat echt, en Amerika is er een extreem voorbeeld van.

En in Nederland is er ook zat racisme, spijtig genoeg. Racisme is overigens niet voorbehouden voor een bevolkingsgroep. En het zijn niet alleen blanken die zich er schuldig aan maken. En dat is iets wat vaak wel zo lijkt, door omstandigheden weliswaar, maar toch. De blanke mens heeft in de discussie de schijn tegen. Allereerst vanwege het slavernij verleden, maar ook vanwege de situatie, dit was nu eenmaal ooit een vrijwel volledig blank land. Waar vreemdelingen kwamen vanwege ons koloniaal verleden. Of doordat we ze hierheen gehaald hebben om werk te doen. En ik zeg “we” maar eigenlijk had ik er zelf vrij weinig mee te maken. Ik voel mij ook niet verantwoordelijk voor de slavernij. Ik vind het erg dat het zo was, maar het is ook geen exclusief blank ding geweest. Zelfs blanken waren slaven en ooit waren er zat zwarte slavenhandelaren. Ik nodig mensen uit zich daarin te verdiepen, als ze dat belangrijk vinden. Alle rassen hebben wat dat betreft een duit in het zakje gedaan. Alleen waren de blanken er het laatste mee bezig, het meest recent. En daarom snap ik de donkere medemens die erover begint. Ons land speelde er een grote rol in.

Maar die tijden zijn voorbij, Nederlanders gaan niet meer in houten boten naar Afrika om slaven te kopen en verkopen. Dat is geschiedenis, gelukkig maar. De connectie met zwarte Piet is derhalve wel iets wat ik begrijp. Misschien als ik zelf zwart was geweest had ik dezelfde gedachten. Een blanke man op een wit paard, met een gouden staf en zwarte knechten. Zelf heb ik nooit de link gelegd vroeger, maar ik begrijp het sentiment. Mensen voelen zich gediscrimineerd erdoor en komen ertegen in opstand, logisch. Ertegenover staan felle blanke Nederlanders die het sinterklaasfeest als cultuurgoed zien. Het is een onmogelijk op te lossen discussie, waarvan ik niet weet hoe die opgelost moet worden. Sinterklaas zal mij persoonlijk een zorg zijn, van mij mag hij in Spanje blijven. Nou ja, Turkije was het eigenlijk en dan voordat het Turkije was, het Byzantijnse rijk om precies te zijn. Maar de discussie loopt parallel met die in Amerika natuurlijk, en gaat over meer dan de goed heilig man.

Racisme is overal in Nederland. Mensen met een donkere huidskleur worden gediscrimineerd sinds ze hier zijn. Met een islamitisch uitziende achternaam heb je het lastiger op de arbeidsmarkt. Er zijn tal van voorbeelden, in alle bevolkingsgroepen. Nederlanders, Marokkanen, Hindoestanen, Turken, in elke bevolkingsgroep wordt wel gediscrimineerd. Of het nu vanwege huidskleur is of vanwege etnische afkomst, nationalisme en een eigen volk eerst mentaliteit vind je overal. En dat is iets wat ook benoemd moet kunnen worden. Misschien valt het minder op vanwege het verschil in aantallen. Maar racisme is geen blanke aangelegenheid. Alhoewel ik niet zal ontkennen dat je als blanke in dit land meer mogelijkheden hebt, voel ik mij niet schuldig om blank te zijn. En ik voel mij ook niet verantwoordelijk voor de daden die “mijn” land ooit heeft begaan. Als we die logica zouden moeten volgen zou ik nu een hekel aan Mongolië moeten hebben, vanwege Djengiz Khan. Nee we leven nu in 2017.

Daarom heeft wijzen naar het verleden weinig zin en is ook onlogisch, behalve met Piet dan. Maar laten we die gemakshalve even vergeten. Persoonlijk zie ik mensen gewoon als precies dat: mensen. Door onze verschillende achtergronden hebben we misschien een ander kleurtje of overtuigingen. Maar van binnen werken we allemaal hetzelfde, dezelfde biologie. We moeten eten,drinken en ademen om te blijven leven. En een verkoudheid is hetzelfde bij ieder ras. Voor mij is er maar 1 ras, het menselijk ras. Racisme is ook geen standaard. Niet iedere blanke heeft een hekel aan Aziaten enzovoort. Het is nu voornamelijk een kwestie van intelligentie en zelfontwikkeling. Als je als persoon denkt beter te zijn dan iemand anders op basis van etnische afkomst, dan ben je naar mijn mening wat onderontwikkeld. Zit je star in je nationalisme en ego, dan vind ik dat jouw tekortkoming. Jezelf beter dan anderen vinden vanwege afkomst alleen is een teken van een bekrompen mindset. Maar goed dat is mijn mening.

Er is overigens niks mis met trots zijn op je afkomst of nationaliteit, dat is nu eenmaal een groep waar je bij hoort. Of in ieder geval automatisch een hokje waarin deze samenleving je plaats. Maar het is aan iedere persoon zelf om te beslissen of hij of zij in dat hokje blijft. Of dat hokje idealiseert. Persoonlijk probeer ik mij als mens zoveel mogelijk te ontwikkelen en daar hoort racisme al lang niet meer bij. Maar het wij/zij verhaal ligt altijd op de loer. Als je constant naar opsporing verzocht kijkt en het nieuws in de gaten houdt kun je bijvoorbeeld denken: “al die Marokkanen deugen niet!” Maar is dat zo? Dat Marokkaanse jongeren lastig aan de bak komen en problemen hebben met integratie is overduidelijk. En de politieke correctheid in de media die dat niet benoemd zegt mij niks. Het is een feit. Maar het heeft niks met ras te maken, meer met een specifiek probleem bij een bepaalde groep. Jonge gastjes uit achterbuurten met weinig toekomstperspectief. Ondanks dat ik er zelf ook een ben geweest zijn dat in verhouding vaker allochtonen. En daar is een reden voor, maar is geen reden voor mij de huidskleur dan maar te haten.

Het probleem mag best benoemd worden, dat zal ik ook nooit uit de weg gaan. Maar ik besef dat ik over een relatief kleine groep spreek, niet over een ras. Ik heb mijn bedenkingen bij allerlei situaties, maar ik probeer het specifiek te houden. Niemand over 1 kam te scheren. En ik kan alleen hopen dat andere mensen dat naar mij ook doen. Ik wil ook niet geassocieerd worden met sommige blanke Nederlanders, waar ik soms online discussies mee hield. Ik denk niet dat Wilders aan de macht moet komen en iedereen naar zijn eigen land moet. Buiten dat zoiets niet haalbaar is, zou ik het maar saai vinden met alleen maar blanke Nederlanders. Maar goed ik heb zelf een zwak voor verschillende tinten en vrouwen met zwart haar, misschien is dat mijn afweging wel hahaha. Alhoewel ik geen fan van Wilders ben begrijp ik hem wel. Hij speelt in op het onderliggende maatschappelijk probleem waar andere politici het onderwerp vermeden vanwege angst, benoemd hij het. Sterker nog, hij schreeuwt het, want schreeuwen werkt. Ben jij ontevreden over je leven? Het ligt aan die buitenlanders! Paste Hitler ook toe bij de Joden.

Maar echte oplossingen aandragen is er niet bij. En de problemen lijken zich alleen maar uit te gaan breiden voordat ze opgelost worden. Fijn dat we vluchtelingen een handje helpen, erg nobel. Maar op deze schaal wordt het dan ook noodzaak ons integratiebeleid te veranderen. Of in ieder geval te proberen mensen te verbinden. Maar ook misstanden gewoon aan te pakken en te benoemen, dat is een taak die voornamelijk bij de regering ligt. En wat dat betreft begrijp ik het sentiment van sommige blanke Nederlanders. Die voelen zich in de steek gelaten of worden kwaad als ze zien dat vluchtelingen wel makkelijk een woning krijgen of op allerlei gebieden geholpen worden. Ik snap het volkomen, maar dat is geen reden om die vluchteling te haten. Wat zou jij in zijn plaats doen? Onze leiders maken er maar een puinhoop van, zo lijkt het soms. Onze welvaart is enorm, het leven was nog nooit zo relatief makkelijk als nu in onze westerse samenleving. Maar toch presteren we het om massaal verontwaardigd te zijn. Om vervolgens dezelfde politici weer de macht te geven. Is er in ieder geval iemand om de schuld te geven, dat is altijd makkelijk.

De politiek kan ook maar zoveel en is op zichzelf natuurlijk meer bezig met de eigen macht en agenda. Dat is niet waar we het van moeten hebben uiteindelijk denk ik. Het zou voor de massa absoluut niet verkeerd zijn het goede voorbeeld te geven. Dat hebben veel mensen nodig. Maar de uiteindelijke oplossing moet van mensen zelf komen. Je kunt je eigen overtuigingen en mening hebben, maar daarnaast toch jezelf blijven ontwikkelen als mens. Ik probeer niet te generaliseren, wat best lastig kan zijn. Maar ieder mens is uniek en is voor mij meer dan zijn geloof, overtuiging of afkomst. Als je dat als een kenmerk van iemand kan zien ben je al een heel eind. Dat is iets waar veel mensen moeite mee hebben, ik heb het zelf ook moeten leren. Maar het brengt je verder als mens. Kijk eens echt naar de persoon zelf, probeer het een tijdje. Maar wees voorbereid: er zitten zat idioten tussen, dat is een feit. Soms oordeel ik dan maar gewoon: dumb fuck!

En soms is het goed om te proberen diegene te begrijpen. Waarom denkt iemand zoals ie denkt? En kan dat veranderen? Is het voor jou in die situatie überhaupt de moeite waard? Je moet daar ook maar net zin in hebben, dat is een stapje verder in ontwikkeling. Het is een illusie te denken dat we richting een dergelijke maatschappij gaan, daar zijn we over de linie gezien gewoon nog niet ver genoeg voor. Maar ik probeer het zelf wel waar ik kan. En hoop dat mijn wijze medemens van alle kleuren dat ook probeert. Niemand hoeft van mij iemand te mogen, maar haat is verspilde energie. Als je haat voelt is het handig bij jezelf te rade te gaan waar dit vandaan komt. Ik klink heel wijs, alsof ik het allemaal weet, en dat is zeker niet het geval. Maar ik weet wel dat het voor mij persoonlijk goed voelt het op deze manier te benaderen. Objectief, menselijk en zoveel mogelijk vooruitstrevend. Ik leef straks liever in een meer verbonden en gelijkwaardige samenleving dan in de verdeeldheid waar je nu in zitten. En ik heb zelf mijn aandeel in haat en discriminatie gehad en ontvangen. En er van geleerd, hoop ik in ieder geval.

Nu denk ik als jij mij haat omdat ik blank ben, omdat mijn land jouw land vroeger iets gedaan heeft, of omdat ik jouw religie niet deel.. Dan is dat jouw tekortkoming en zal ik daar vast mijn oordeel over hebben. Maar ik ga niet zonder meer met je meedoen. Ik ben ik, en niet jouw beeld van mijn ras of groep. Ik kan in mijn valkuil van arrogantie vallen en mezelf meer ontwikkeld voelen of beter op bepaald vlak. Maar ik doe niet mee met je spelletje. Het is alleen jammer het te zien gebeuren. Ik heb best respect voor de actie van Colin Kaepernick, het is origineel en gedurfd en hij heeft iets teweeg gebracht. Maar als ik dan spelers in de Bundesliga hetzelfde zie doen. Dan denk ik: “wees eens origineel man!” Maar misschien is dat mijn eigen kortzichtigheid, ik ben ook maar een mens.

Nu heb ik nog steeds geen idee wat we met zwarte Piet moeten. Ik ga de discussie gewoon maar weer negeren denk ik. En het allemaal maar weer aanzien met verbazing. Dat is de norm in de wereld van deze dag. Ik ben geen Christen maar ik moet zo vaak denken aan iets wat Jezus in de bijbel zegt: “Vergeef hen Vader, ze weten niet wat ze doen” Zo toepasselijk voor onze tijd 🙂

Monsters

763

Verschrikkelijk wat er gebeurd is met Anne Faber. Ik wordt meestal niet warm of koud van dit soort gebeurtenissen. Maar met Anne doet het meer met mij, misschien omdat het een jonge vrouw is. Een knappe jonge vrouw in de bloei van haar leven, verkracht en vermoord. Waarschijnlijk door Micheal P. alhoewel het recht eerst zijn loop zal moeten hebben. En nu is het juist dat recht dat ter discussie staat, en terecht. “Als meneer P. in een tbs-kliniek had gezeten na het uitzitten van zijn straf, dan was hij nu nooit vrij geweest”, aldus Richard Korver, advocaat die een reactie geeft op Nu.nl. Wat overigens complete onzin is, al had P. tbs gehad, dan had hij nu misschien wel op verlof geweest. Ik ben het er wel mee eens dat P. tbs had moeten krijgen. En daar komt meteen het grote probleem.

Voor de verkrachting van 2 meisjes in 2010 kreeg hij 11 jaar en geen tbs. Dit kon niet omdat hij niet meewerkte aan psychologisch onderzoek. Sinds een aantal jaren is dit een manier om aan de tbs te ontlopen. Een bizarre maas in de wet en een schokkende tekortkoming van ons rechts systeem. Ik heb zelf tbs gehad en ben er heel kritisch op geweest, maar er is wel een noodzaak voor een dergelijk systeem. Iemand die jonge meisjes verkracht en daar trots op zegt te zijn, lijkt mij psychisch niet in orde. Zoals eerder gezegd had een tbs geen garantie gegeven en had P. best al weer in de samenleving kunnen rondlopen. Zonder werkelijk “genezen” te zijn, want we genezen geen psychisch gestoorde mensen, zo ver is de geesteswetenschap nog niet. Nou ja niet in de praktijk in ieder geval. Er zijn diverse ontwikkelingen op dat gebied, maar voor deze werkelijk in de praktijk worden toegepast zijn we jaren verder.

Maar goed: hoe kon dit monster vrij rondlopen? Geschokt zijn de mensen en de media. Maar ik niet, Micheal P. is een van velen en nog niet eens een heel schokkende figuur. Dat klinkt misschien raar, maar ik ben opgegroeid tussen de monsters. Ik ken wel 100 Micheals, sommige zitten nog vast. Maar zat lopen er rond, na de tbs, onbehandeld en levensgevaarlijk. De meest verschrikkelijke delicten, door echte monsters, het was jarenlang mijn realiteit. Mijn dagelijks leven. Als je daar lang genoeg aan blootgesteld wordt, kun je er immuun voor worden. Grappen over maken zelfs, tbs humor is gitzwart. En Micheal P. is niet eens zo schokkend en zeker niet uitzonderlijk. De laatste keer dat ik echt schrok van iemand was in 2003 in de Pompekliniek. Een jongeman was net naar binnen geplaatst en ik was net naar de Pompekliniek overgeplaatst.

Op de luchtplaats raakten we aan de praat, ik en Jack, zoals ik hem voor het gemak zal noemen. Jack was lang en mager, had het uiterlijk van een student. Een hele normale jongen op het eerste gezicht. Erg intelligent ook, hij vertelde over zijn studie aan de Universiteit van Nijmegen. En hoe die nu in gevaar kwam nu zijn verlof was ingetrokken. Al snel was er een klik tussen ons, zoals dat gaat met jonge kerels van dezelfde leeftijd. Ik was jong, en behoorlijk gestoord als ik er op terugkijk. Al snel vertelde ik wat ik gedaan had, ik had een pedo vermoord toen ik 16 was. Een verhaal wat vrijwel altijd tot complimenten leidde, iets wat mijn ego streelde. In wezen was ik toen maar gewoon een narcist, met nog andere stoornissen. Maar dat wist ik toen nog niet. Met mijn in mijn beleving geweldige mensenkennis schatte ik Jack ook in als in mijn categorie. Geweldsmisdrijven waren de top of the food chain en een groep binnen de tbs. Samen keken we neer op zedenklanten en vooral op pedofielen.

Ik was niet eens heel benieuwd naar waar Jack voor zat, ik had hem al binnen “onze” groep gerekend. Maar toch vroeg ik er terloops naar. “Waar heb je tbs voor gehad?” Jack gaf aan er liever niet over te praten. “Wat ik heb gedaan is heel erg”, vertrouwde hij mij toe. Waarop ik gewoon zei: “tsja niemand zit hier voor zweetvoeten toch?” en “ik vind jou een goede kerel!” Jack herhaalde nog een paar keer dat het heel erg was wat hij gedaan had. Maar ik wist dat het wel mee zou vallen en had een nieuwe kameraad gevonden. Daar had ik genoeg mensenkennis voor. Ik was zelfs al een stuk milder geworden, soms deed ik zelfs normaal tegen verkrachters. Maar goed, dat zou Jack niet zijn, anders had ik dat wel gemerkt. De volgende dag liepen we weer op de luchtplaats, en hadden het over aantrekkelijke vrouwen die in de inrichting werkten. Mijn mentor was de knapste die ik tot nu toen gezien had. En ook een aardige meid in de omgang, in tegenstelling tot de meesten. Ze leek Jack niet echt te mogen, waar ik weinig van snapte. Ik vroeg het aan Jack, wat dacht hij dat het was?

“Het komt om wat ik gedaan heb”, zei hij weer. Nu was ik het zat, vertel het dan gewoon een keer dacht ik. En ik drong er op aan. Toen hij het vertelde was ik voor een van de weinige keren in shock. Jack had toen hij 16 was zijn 6 jarige buurmeisje verkracht en vervolgens doodgetrapt en in een kast gestopt. Wat zeg je op zoiets? De klik die we hadden was verdwenen en ik dacht van alles, het liefst wilde ik hem meteen iets aandoen. Later sprak ik er met mijn mentor over en het is een verhaal wat ik nog geregeld vertel aan mensen als ik het over mijn tijd in de tbs heb. Na wat Jack had gedaan op zijn 16de, was hij al op verlof met zijn 21ste. Om maar aan te geven dat de tbs geen garanties bied. Ik heb Jack niet meer gevolgd, maar het is best mogelijk dat hij vrij rondloopt, onbehandeld. Mijn leven in de bajes en de tbs heeft ervoor gezorgd dat ik anders naar de wereld ben gaan kijken. Ik zie altijd potentieel gevaar en weet dat mannen zoals Jack of Micheal P. er zijn. Meer dan je denkt.

Soms kom ik ze nog tegen, in Arnhem of Nijmegen kan ik op een willekeurige dag bijvoorbeeld de Vlaardingse Viller tegenkomen. Of “De Moker”, een man van in de 50 die zijn 16 jarige vriendin heeft doodgeslagen. Maar 2 voorbeelden maar in werkelijkheid zijn er talloze, verkrachters, kindermoordenaars en pedofielen. Onbehandeld lopen ze rond in de samenleving, en dan heb ik het alleen over degenen die ik herken. Mensen die ooit gepakt zijn, want er zijn er nog veel meer die nog niet gepakt zijn. Of die met dergelijke ideeën rondlopen. Ik wil absoluut geen angst zaaien, maar dat is de reden dat ik anders naar de wereld kijk. Dat ik de kinderen van mijn ex altijd in de gaten hield, op mijn hoede. Dat ik mijn andere ex vriendin er toch maar van overtuigd heb de boel goed op slot te doen. Want de realiteit kan zomaar een horrorfilm worden. Monsters bestaan echt, dat is de realiteit van onze samenleving.

Ik ben zelf 3 jaar geleden uit de tbs gekomen. Op papier niet genezen, sterker nog: de reclassering vond dat ik nog gevaarlijk was. Maar het had lang genoeg geduurd. Bovendien geloofde men al even niet meer in behandeling. Ik was het er gedeeltelijk mee eens. Maar ik heb mezelf behandeld, met meditatie steeds meer aan mezelf gewerkt en uiteindelijk ook echt veranderd. Maar dat is iets wat ik uit mezelf wilde en motivatie voor had. Daar hebben de meeste monsters niets mee, die willen gewoon vrij komen. Sommigen zullen ongetwijfeld niet weer tbs willen krijgen, en daarom het rustig aan doen. Maar ze zijn niet genezen, en er zijn er bij die nog steeds levensgevaarlijk zijn. Niet alleen uit de tbs trouwens, ook vanuit de gevangenis worden mensen zonder al te veel nazorg losgelaten. En dat is niet goed. Het sentiment in de media en online is erg begrijpelijk. “Levenslang opsluiten, de doodstraf”, dat soort teksten zijn schering en inslag. En ik begrijp het volledig, ondanks dat ik aan de andere kant heb gestaan. Maar het is geen realiteit.

We leven in een samenleving waar mensen terugkeren, na wat ze ook hebben gedaan. Enkele uitzonderingen daar gelaten. Dus zul je iets moeten, maar wat dan? Een ding is wel duidelijk: je moet tbs kunnen krijgen, ook als je niet meewerkt aan een psychologisch onderzoek. In het geval van Micheal P. had Anne misschien nog geleefd nu. Maar dat is speculatie, en Micheal P. is niet het probleem, meer een gevolg van een veel breder probleem. En dat zijn mensen met ernstige psychische stoornissen, daar moeten we meer mee gaan doen. Ondanks het enorme budget voor de zorg is dat nog steeds een probleem wat we niet echt goed behandelen. En een probleem wat steeds groter wordt, er komen steeds meer mensen met psychische problemen. En de samenleving lijkt soms steeds harder te worden. Natuurlijk schreeuwt iedereen moord en brand over Anne. Tot het volgende nieuws komt, en dan schreeuwt iedereen daar weer over. De gekte van de dag. Waarschijnlijk schreeuwden mensen in 2010 ergens om Micheal P. Om wat hij toen gedaan had.

Maar er is meer nodig, Micheal P. had meer aandacht moeten hebben. Het lijkt mij overduidelijk dat hij toen al psychisch gestoord was. Anders doe je zulke dingen niet, en zeg je zeker niet dat je er trots op bent. Er is een reden waarom Micheal P. zo geworden is, maar daar is waarschijnlijk nooit naar gekeken. Het is nobel om mensen een 2de kans te geven, althans sommigen. Maar als er 1 ding duidelijk is geworden door Micheal P. is dat er soms meer moet gebeuren dan opsluiten alleen. En meer dan alleen maar schreeuwen en vervolgens over gaan tot de orde van de dag. Niet alleen een wet veranderen, want daar kom je er niet mee. Het probleem moet echt aangepakt worden, en daarvoor is een omslag nodig in de geestelijke gezondheidszorg. In de samenleving misschien zelfs. We moeten aandachtiger zijn, zelfs naar onze monsters. Of misschien juist naar onze monsters. Hoe dat in de praktijk moet is niet makkelijk, en ik heb zeker de oplossingen niet. Ideeën wel, maar ik ga er niet over.

Ik ben zelf bezig met mijn opleiding en stage in de zorg. Binnenkort geef ik zelfs mensen in de tbs adviezen en mijn mening over hoe met tbs,ers te dealen. En in de toekomst wil ik zeker een rol spelen in het verbeteren van zorg. Maar ik maak mijzelf geen illusies, de Micheal,s en Jack,s zullen er altijd zijn. Ze zijn er ook altijd geweest. Jammer genoeg leert Anne ons dat je er rekening mee moet houden. Allerlei reacties online, sommige begrijpelijk en anderen bizar. Zo zag ik iemand zeggen dat het probleem verholpen kan worden als vrouwen zich meer zouden bedekken. Ik respecteer de mening van mensen, maar dat lijkt mij wat te ver gaan. Als een man de neiging voelt een vrouw te verkrachten en te vermoorden lijkt mij dat hij een probleem heeft. En niet de eventueel schaars geklede vrouw. Want zelfs als iedereen zich zou bedekken, gebeuren dit soort dingen alsnog. Monsters laten zich niet tegenhouden door een lapje kleding.

De realiteit is dat we bewust moeten zijn dat ze er zijn. Zonder al te angstig te worden natuurlijk. Maar wel reëel, hoe triest ook. Wees alert en bewust op de monsters van deze wereld. Let op je kinderen, fiets niet alleen door het bos. Koop als jonge vrouw pepperspray ofzo, te treurig voor woorden dat het nodig is. Maar het is wel realiteit. We moeten beter omgaan met onze monsters. Misschien komt er ooit een dag dat ze er niet meer zijn, maar waarschijnlijk niet. En dus moeten we er iets mee doen. Werkelijk iets mee doen, en niet alleen even boos zijn en vervolgens verder gaan tot de orde van de dag. Laat Micheal P. een duidelijk voorbeeld zijn van hoe het niet moet. En een motivatie om te veranderen. Dat hoeft niet op een cynische manier, alhoewel de dood van zo’n jonge meid dat wel oproept. Als iedereen die zich zo opwindt bereid is iets te doen, zou er misschien meer te voorkomen zijn.

Klinkt allemaal erg vergezocht, om als samenleving te veranderen. Misschien moeten we beginnen met kleine dingen. Zoals een verandering in de wet, en dan 1 die meer is dan dat alleen. Beter omgaan met de monsters die er zijn. Er aandacht voor hebben en echt moeite doen om de samenleving te beschermen. Want ondanks dat Micheal P. niet uitzonderlijk is, het is iets dat voorkomen had kunnen worden. Een maas in de wet mag niet de reden zijn dat iemand er zo makkelijk vanaf komt. Ik hoop dat de maatschappelijke verontwaardiging tot maatregelen leidt. Maar wel reële maatregelen, die ervoor zorgen dat we beter met onze monsters omgaan. Want ze zullen er altijd zijn.

Het nieuwe begin

h_back
Mijn eerste echte week is begonnen. Stage bij Careofyh en de opleiding ervaringsdeskundige maatschappelijk werk en BGE in Rotterdam. Dit is de start van mijn nieuwe leven. De klas bestaat uit ongeveer 20 mensen met een achtergrond in de hulpverlening. Van psychiatrie tot verslaving, alle leerlingen zijn mensen die de praktijk letterlijk beleefd hebben. Ook sommige leraren hebben een achtergrond als ervaringsdeskundige. Iets wat ik persoonlijk geweldig vind, ze weten waar ze over praten. Een van de grootste klachten van cliënten uit de zorg is vaak dat het personeel weinig levenservaring heeft. Dat is een klacht die ik niet vaak zal horen.

Opvallend op de opleiding is dat de meesten in een inrichting werken. Een aantal klaagden al snel over de stageplek. Te veel vergaderen of te saai. Ik weet vanuit mijn Tbs achtergrond dat er in inrichtingen super veel vergaderd wordt. En ook de benadering naar cliënten is erg afstandelijk, wat normaal is voor de setting en het protocol. Absoluut niet wat ik zoek. Het is een wereld die ik graag wil vermijden. Maar ik zal de theorie moeten leren, en dat is geen probleem. De opleiding is erg interessant en zeker niet makkelijk, het is MBO-4 niveau. Niet dat ik daar problemen mee zal hebben, maar ik zal zeker mijn gemakzucht in de gaten moeten houden. Dat is 1 van mijn aandachtspunten.

Waar veel mensen klaagden over hun stage, kon ik niet minder blij zijn met de mijne. Veel mensen zochten een stageplek bij hun opleiding. Ik zocht een opleiding bij mijn stageplek. De manier van werken en zorg verlenen is precies wat ik wil. Wat ik zocht toen ik zorg nodig had en wat ik wil bieden als zorgverlener. Het verschil is verbijsterend, niet dat ik dit niet voorzien had. Het is ook waarschijnlijk niet mogelijk voor inrichtingen om dit soort zorg te bieden. Maar in mijn optiek is het wel de zorg die het best werkt. Er is bij Careofyh een mentaliteit die er voor zorgt dat het woord zorg ook echt inhoud heeft. Iets wat ik zelf aan den lijve ondervonden heb. En nu loop ik er dus stage, het begin van mijn droom die werkelijkheid wordt.

Ik heb nu een paar dagen meegelopen, van huisbezoeken tot meegaan naar de voedselbank. For the record: de voedselbank in Hengelo is ongelofelijk. Veel beter dan in Deventer en een voorbeeld voor allen. Je bent gek als je als minima daar niet heen gaat. Maar goed, voor het eerst in de praktijk meegemaakt hoe het van de andere kant is. En ik zal eerlijk zeggen: het was geweldig! Voor het eerst in mijn leven was ik aan het werk en keek ik niet op de klok. Het voelt niet eens als werk. Het voelt als een levensdoel wat eindelijk uitkomt. Natuurlijk zullen er dagen en momenten komen dat het minder goed voelt. Maar in de basis is dit wat ik wil. Mijn leven heeft een enorme upgrade gekregen. Eindelijk begint het.

De “cliënten”, een term waar ik een hekel aan heb btw, reageerden goed op mij. En ook Fred, mijn “baas” en stagebegeleider vond dat het goed ging. Dat is fijn om te horen. Ik ben blij dat ik begonnen ben en zeer gemotiveerd het vertrouwen wat ik gekregen heb te bevestigen. Dit is wat ik wil. Dit is wat ik kan. En we zijn begonnen. Ik ben 37 nu, en na alle shit en onzin die ik overwonnen heb begin ik er eindelijk echt iets van te maken. En damn dat geeft een lekker gevoel 🙂